domingo, agosto 19, 2018
Portada > Uncategorized > “A epilepsia aínda se asocia con trastornos psiquiátricos e psicóticos”

“A epilepsia aínda se asocia con trastornos psiquiátricos e psicóticos”

A epilepsia é un trastorno neurolóxico que afecta no mundo a máis de 50 millóns de persoas. É un dos máis habituais mais existe todavía moito descoñecemento sobre a enfermidade.

Dende a Unión Galega de Epilepsia (UGADE) loitan para derribar moitos mitos asociados á enfermidade e mellorar a calidade de vida dos pacientes. A evolución dos tratamentos conseguen que a maioría das persoas afectadas, “un 80% teña a epilepsia controlada e poidan levar unha vida normal” segundo apunta Mar Caamaño, presidenta de UGADE.

Aínda quedan moitas aspectos nos que mellorar como a atención nos centros escolares, a protección no mercado laboral ou unha atención médica individualizada e multidisciplinar.

A sociedade todavía relaciona a epilepsia cunha enfermidade mental? Si, totalmente. É  unha das grandes confusións. Detrás diso está o problema de que moita xente oculte a enfermidade porque a enfermidade mental aínda hoxe en día é un tabú. A epilepsia leva arrastrando dende os principios do tempo que é unha enfermidade rara ou demoniaca e se asocia con trastornos psiquiátricos e psicóticos.

Un dos mitos máis extendidos para atender a unha persoa durante unha crise epiléptica era abrir a boca, todavía hai esa confusión? Nós tivemos o caso dun xogador o que lle deu unha crise epiléptica nun partido de fútbol e o primeiro que fixeron foi meterlle algo na boca. O máis grave é que estaba un técnico sanitario vendo o partido e el foi o que lle meteu algo na boca. Os médicos alertan de que as roturas de mandíbulas, danos nos dentes e nas encías son por meter algo na boca e séguese a facer.

Cómo debemos actuar ante unha crise epilética xeralizada? O primeiro e máis difícil é manter a calma. O que se recomenda é que unha persoa soa sexa a que dirixa a situación. Se te topas na rúa cunha persoa o primeiro que se pensa é en botarlle a man pero non, hai que deixar que convulsione, evitar sempre que non corra ningún perigo, que non se lesione máis, se cae que non bata a cabeza e vixilar o tempo, se son máis de cinco minutos con convulsións avisar a urxencias.

Moitos dos diagnósticos danse na infancia, coñécese dende os centros escolares como actuar? É unha asignatura pendente, hai moito descoñecemento. Os nenos levan un lastre de que son nenos despitados pero non é así, pódense quedar ausentes porque hai unha crise de ausencia ou mesmo por efectos do tratamento. Levan outro ritmo pero cun mínimo de apoio e esforzo por parte do profesorado conseguirían saír adiante. Temos casos de rapaces que pasan os días expulsados da clase por estar despistados pero en realidade estalle dando unha crise de ausencia.

En xeral, recoñecemos a epilepsia coas convulsións pero como se manifesta a enfermidade? De moitísimas formas, hai dende crises xeralizadas, a típica convulsión, crises parciais, con rixidez nalgunha extremidade do corpo ou movementos que moitas veces son confundidos con tics nerviosos ou as crises de ausencia, a persoa queda ausente un rato e volve sen ningún tipo de problema.

Un dos maiores problemas na vida adulta é o mercado laboral, como están protexidas as personas con epilepsia? A persoa que ten epilepsia ten unha serie de hándicaps, ten que alertar de que podet er unha crise, toma un tratamento que ten uns efectos secundarios, baixas laborais e que para certos traballos non os poden facer. Se as crises non están controladas tampouco poden conducir. Están moi limitados pero ó mesmo tempo non teñen ninguna cobertura porque a xente que a solicita non lle están dando ningún tipo de discapacidade.

Hai a posibilidade dunha atención multidisciplinar a través do Sergas? Agora comezou a mellorar un pouquiño. Na unidade de epilepsia de Galicia fixeron un protocolo coas mulleres que queren quedar embarazadas ou que están xa embarazadas. Vas a unha consulta neurolóxica que debe estar coordinada coa xinecolóxica. Botamos en falta que haxa unha consulta de por si multidisciplinar a nivel psicolóxico porque a persoa e as familias necesitan unha atención psicolóxica. Na asociación contamos coa colaboración altruista do psicólogo da unidade de epilepsia e leva os pacientes que nós lle desviamos.

Unha das reclamacións é unha atención individualizada, vaise nese camiño? Queda aínda moito pero téndese cara aí porque está dando moitos resultados. Hai moitos neurólogos e neurólogas novas que apostan moito máis por esta medicación e tratamento individualizado porque o que lle serve a un non funciona noutra. Solicitamos tamén que teñan un seguimento moi exhaustivo nas consultas de neuroloxía. Se che poñen un tratamento novo que non tarden seis meses en volver a verte senon, como moito, que sexan dous meses porque falamos de tratamentos moi fortes.

 

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *